آلودگی‌ محیطی زمینه‌ساز ایجاد بیش‌فعالی در کودکان است.



محیط تربیتی در ایجاد بیش‌فعالی کودکان تأثیر دارد و محیط تربیتی متشنج، بیش‌فعالی را در کودکان تشدید می‌کند.

اگرچه سن تشخیص و میزان شیوع بیش‌فعالی در کودکان نامشخص است و نمی‌توان به صورت قطعی در خصوص افزایش و یا کاهش تعداد این کودکان در جامعه صحبت کرد اما میزان آگاهی در مورد تشخیص این بیماری افزایش مطلوبی داشته است.

روان‌درمانی، تجویز دارو و یا ترکیب این دو از روش‌های درمان بیش‌فعالی است اما در برخی موارد از نوروفیدبک نیز برای فعال کردن قسمت توجه و تمرکز مغز این کودکان استفاده می‌شود.

نوروفیدبک یک روش درمانی غیر تهاجمی است که با تأثیر بر امواج منفی به مغز یاد می‌دهد که ساختارهای عصبی خود را ناخودآگاه اصلاح کند.

افت تحصیلی و عدم پیشرفت تحصیلی در این کودکان بیشتر مشاهده می‌شود زیرا توجه و تمرکز لازم را ندارند.

مداخله‌های رفتاری و محیطی والدین باید با کمک و راهنمایی مشاوران باشد تا بهترین نتیجه از درمان حاصل شود.

ویژگی‌های درونی و شخصیتی کودکان بیش فعال با سایر کودکان متفاوت است و در صورتی که نتوانند به قانون‌های رفتاری عمل کنند نباید قوانین را تغییر داد بلکه والدین باید قوانینی برای این کودکان وضع کنند که در مدت درمان قابل اجرا باشد.

والدین باید با کودکان بیش‌فعال رفتارهای مناسبی داشته باشند و روش برخورد با کودک و آرام کردن او را یاد بگیرند.

منبع:حامی